Schat, zullen we voor een kindje gaan?

10 weken echo

Vandaag een persoonlijk artikel over het zwanger worden. Hoe ging dat bij ons? En nee, dat bedoel ik niet letterlijk haha. Hoe kwamen we op het onderwerp, wanneer besloten we dat we er klaar voor waren?

Zwanger zijn was één van de meest bijzondere ervaringen die ik tot nu toe heb mogen meemaken. Stiekem mis ik het soms wel (nu al)! Ik vond het echt een bizarre gedachte dat er gewoon een mini mensje in me groeide. Iets van Vanja en mij, iets waar we heel erg naar verlangden, al heel wat jaren. En dat die (meisjes)droom nu echt werkelijkheid ging worden.

Als meisje riep ik altijd al dat ik mama wilde worden en als ik weer eens een poëzieboekje mee naar huis nam waarin ik de vraag moest beantwoorden wat ik later wilde worden dan was het antwoord altijd: mama! Maargoed, zoals jullie ook weten heb ik heel wat jaren aan topsport (tafeltennis) gedaan en alles gedaan en alles gelaten voor mijn sport om het hoogst mogelijke te bereiken. Mama worden past dan niet in dat plaatje van veel trainen, veel reizen en een focus waar je u tegen zegt. Niet voor mij althans. Een tijd terug schreef ik een artikel over mijn topsport tijd en hoe ik dit beleefd heb. Een gezinnetje, trouwen, werken aan onze eigen business waren voor mij allemaal redenen om uiteindelijk de knoop door te hakken en te stoppen met topsport. Het voelde als voor mezelf kiezen, dit was echt wat ik wilde en ik heb er tot op vandaag totaal geen spijt van gehad. Los van het feit dat ik het hele topsport gebeuren zo weer over zou doen, wat heb ik daar veel aan gehad en veel van geleerd!

Vanja en ik hebben altijd gezegd dat we niet wilden wachten met kinderen tot we 30 waren. In 2014 ben ik afgestudeerd en heb ik mijn eigen bedrijf opgestart. Ik wilde hier eerst mijn tijd en energie in steken voordat we voor een kindje zouden gaan. Elk jaar begon het steeds meer te kriebelen en in januari 2016 zei ik onder de douche (ja, echt haha) tegen Vanja: *strontzenuwachtig* uhh, wat zou je ervan vinden als ik met de pil zou stoppen? Gelukkig zag Vanja dit ook wel zitten en dat was het dan, de strip afgemaakt en afwachten maar. Sinds dat moment leefde ik al op een roze wolk, ook al was ik nog niet eens zwanger.

We hadden ons voorgenomen om er niet teveel op te focussen want we beseften ons dondersgoed dat een kindje niet vanzelfsprekend is. Een kindje neem je niet, dat krijg je, als het je gegeven is. Toch kon ik het vaak niet laten om te testen de dagen voor de menstruatie, meer uit nieuwsgierigheid en omdat ik het zo spannend vond. Zo ook in mei, 5 mei om precies te zijn. Toch een beetje gespannen maar weer naar de wc met mijn bekertje en teststrip en afwachten maar weer. Ik heb trouwens altijd getest samen met Vanja. Gewoon om dat allemaal samen te doen vond ik al zo bijzonder. En toen was daar opeens een heel licht streepje. Ik heb dat ding wel alle kanten op gedraaid om zeker te weten dat ik me dit niet inbeeldde. Ik heb Vanja wel vijf keer gevraagd: “Dat is een streepje toch? Dat zie ik goed toch?” Vanja zag het ook en daar zaten we dan… Hoe ik me toen voelde vind ik lastig te omschrijven: overweldigd, ik voelde heel veel liefde maar ik voelde me vooral heel erg dankbaar. Dankbaar dat dit ons gegund was. We hebben elkaar een flinke knuffel gegeven en ik vond het bijzonder om zo’n groot geheim te hebben met z’n tweetjes.

Die middag gingen we (hoe cliché maar dit was al afgesproken) naar een grote buitenspeeltuin met Vanja’s familie en de nichtjes en ons neefje. Nou, ik kan je vertellen dat we toch echt heel anders naar die speeltuin gingen met de gedachte dat er een kleine op komst was. En het is ons ook nog gelukt om helemaal niks te zeggen 😉

Roeffen Mart

Het heeft dus in totaal drie maanden geduurd totdat we in verwachting waren. Ik besef me heel goed dat dit best snel is. Ik ben heel benieuwd of jullie je herkennen in hoe wij dit beleefd hebben of dat het bij jullie misschien wel heel anders is gegaan? Laat het ons weten in de comments, dat vinden we super leuk om te lezen!

 

Liefs Nicky

Volg mij via BloglovinInstagramFacebook of Youtube.

12 Reacties

  1. 17 maart 2017 / 10:02

    Ik heb echt heel lang getwijfeld over het feit of ik kinderen wilde. Ben niet voor niets mijn blog gestart. Langzaam veranderde het gevoel, zodat ik de sprong durfde te wagen. Het zou toch wel even duren, dachten we. Nou niet… was eerst echt wel even in shock. En nu kan ons kleintje ieder moment komen (39 weken + 5 dagen zwanger nu). Blog er nog steeds over, omdat ik merk dat ik het toch anders beleef dan iemand die altijd moeder heeft willen worden.
    Patricia onlangs geplaatst…Hitkrant stopt als tijdschrift; waar haal je dan posters vandaanMy Profile

    • 3 april 2017 / 11:05

      Leuke blog heb je Patricia, super spannend nu voor jullie ik las net je nieuwe bericht! Ik wens je een mooie bevalling toe, klinkt misschien gek maar ik vond het heel bijzonder!

  2. 17 maart 2017 / 10:30

    Wat een leuk artikel, het lijkt me zó moeilijk om zoiets geheim te houden voor iedereen! En dan ook nog in een speeltuin vol kinderen. Knap hoor! En wat fijn voor jullie dat het zo snel was gelukt.
    Anouk onlangs geplaatst…Verschillen in het brein van man en vrouwMy Profile

  3. Wendy
    17 maart 2017 / 15:49

    Hallo.
    Wat een heel mooi verhaal
    Helaas heb ik afgelopen zondag een miskraam gekregen en heb ik meer een grote kans op miskramen.
    Maar we geven niet op.
    Ben blij dat het bij jullie zo goed is gegaan.

    • 3 april 2017 / 11:06

      Dankjewel Wendy, wat heftig voor jullie! Ik hoop dat jullie snel een mooie zwangerschap tegemoet gaan! Liefs

  4. Rianne
    17 maart 2017 / 16:47

    Super leuk om te lezen! We lopen aardig gelijk, wij stonden op 19-5-16 na 2 maanden met een positieve test in handen, en mochten op 24-1-17 onze kleine man verwelkomen!

  5. Marleen
    18 maart 2017 / 12:24

    Wat fijn dat het zo is gegaan!! En wat een mooie dochter hebben jullie mogen krijgen.
    Ik vind het fijn hoe je het verwoord:
    ‘Een kindje neem je niet, dat krijg je, als het je gegeven is’.

    Hier is het helaas geen: zal ik stoppen met de pil en zullen we het proberen?
    Maar: we bellen de gynaecoloog als we denken dat we klaar zijn voor het starten van het medische traject.
    Ik heb helaas geen eisprong uit mezelf, dus deze moet opgewekt worden.
    Waarschijnlijk starten we in mei..

  6. Suus
    20 maart 2017 / 16:38

    Ten eerste wat hebben jullie een prachtige dochter!! Mogen jullie trots op zijn.
    Bij ons lukt het helaas niet om zwanger te worden, we hebben 6 keer iui gehad,2 keer ivf en een keer icsi. En alles zonder resultaat wij zijn wel naar Gent belgie geweest, en daar zijn we er achter gekomen dat ik in de vervoegde overgang zit ben 36 jaar. Maar niet treuren er komen vast mooie andere dingen op ons pad.

    • 3 april 2017 / 11:09

      Dankjewel Suus! Wat heftig moet dat zijn voor jullie… Weet niet zo goed wat ik kan typen… Mooie andere dingen komen er vast en zeker op jullie pad!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge