Mijn eerste jaar als mama #12 Dominique

Eerste jaar als mama

In deze serie deel ik elke week een verhaal over het eerste jaar van een inspirerende mama. Er zijn zoveel mede mama’s met mooie, bijzondere, inspirerende maar ook soms verdrietige verhalen. Verhalen die gehoord mogen worden en die anderen wellicht herkenning geven want je bent nooit alleen. Ik besloot om andere mama’s ook een platform te bieden aan de hand van een wekelijkse serie gastblogs op Balanceyourhealth.nl. Vandaag het verhaal van Dominique, haar vriend en zoontje Mees. Veel leesplezier! View Full Post

Mijn eerste jaar als mama #11 Justine

Eerste jaar als mama

In deze serie deel ik elke week een verhaal over het eerste jaar van een inspirerende mama. Er zijn zoveel mede mama’s met mooie, bijzondere, inspirerende maar ook soms verdrietige verhalen. Verhalen die gehoord mogen worden en die anderen wellicht herkenning geven want je bent nooit alleen. Ik besloot om andere mama’s ook een platform te bieden aan de hand van een wekelijkse serie gastblogs op Balanceyourhealth.nl. Vandaag het verhaal van Justine, haar vriend Jonathan en zoontje Livay. Veel leesplezier! View Full Post

Mijn eerste jaar als mama #10 Eline

Eerste jaar als mama

In deze serie deel ik elke week een verhaal over het eerste jaar van een inspirerende mama. Er zijn zoveel mede mama’s met mooie, bijzondere, inspirerende maar ook soms verdrietige verhalen. Verhalen die gehoord mogen worden en die anderen wellicht herkenning geven want je bent nooit alleen. Ik besloot om andere mama’s ook een platform te bieden aan de hand van een wekelijkse serie gastblogs op Balanceyourhealth.nl. Vandaag het verhaal van Eline, haar man en dochtertje Merel. Veel leesplezier!


Mijn naam is Eline en ik ben 28 jaar. Ik ben 3,5 jaar getrouwd en in januari 2017 mama geworden van Merel.

“Toen ik in het ziekenhuis aankwam voor het inleiden bleek ik al 5 centimeter ontsluiting te hebben.”

Mijn zwangerschap verliep erg voorspoedig. Ik ben tot het laatste moment actief gebleven met wandelen en fietsen. Ik kijk erg positief terug op de zwangerschap omdat ik eigenlijk geen klachten had. Wel vond ik het jammer dat ik pas heel laat echt met de babyuitzet bezig kon omdat ons huis eerst nog gebouwd moest worden en we nog moesten verhuizen. Toen ik 32 weken zwanger was konden we verhuizen en toen kon ik me eindelijk echt op de komst van de baby richten. We wisten nog niet wat we zouden krijgen omdat we ons graag wilden laten verrassen. Ik heb de hele zwangerschap genoten van het feit dat er zo’n klein mensje in me groeide. Helemaal toen ik de kleine ook kon voelen, echt zo bijzonder!

Qua bevalling heb ik van tevoren geprobeerd niet te veel verwachtingen te hebben om met alle scenario’s rekening te kunnen houden. Toch ging de bevalling niet helemaal op de manier zoals ik graag wilde omdat ik graag thuis wilde bevallen. Omdat ik een te hoge bloeddruk had zou ik in het ziekenhuis ingeleid moeten worden maar gelukkig begonnen de weeën de nacht voor ik ingeleid zou worden al spontaan en hoefde ik niet ingeleid te worden. Toen ik in het ziekenhuis aankwam voor het inleiden bleek ik al 5 centimeter ontsluiting te hebben. Dat was een enorme opluchting en we zaten in zo’n positieve flow dat ik geen moment het idee had dat het te zwaar werd. Ondanks dat ik met alle scenario’s rekening had gehouden heb ik een natuurlijke bevalling gehad zonder pijnbestrijding en daar ben ik ontzettend blij mee. Dat is dus wél gegaan op de manier zoals ik graag wilde.

Wat wat het eerste wat ik dacht toen Merel geboren was? “Heerlijk zo’n glibberig warm hoopje mens.” Eindelijk was de baby daar dan. We keken pas na een tijdje of het een jongetje of meisje was en het bleek een meisje te zijn; Merel!

“De eerste dagen voelde het wel nog een beetje alsof ik aan het oppassen was op een van m’n nichtjes.”

Ik heb in het begin best even moeten wennen aan het mama zijn. Het was moeilijk voor te stellen dat ze er voorheen niet bij was, maar de eerste dagen voelde het wel nog een beetje alsof ik aan het oppassen was op een van m’n nichtjes. Daar komt ook bij dat ik zelf nog niet helemaal de oude was. Ik had tijdens de bevalling ijzertekort opgelopen en ik moest nog erg op krachten komen. Ik had verhoging vlak na de bevalling waardoor ik nog twee nachten in het ziekenhuis moest blijven en een antibiotica-infuus kreeg omdat ze bang waren dat ik kraamvrouwenkoorts zou hebben. Toen we eenmaal naar huis mochten bleek dat Merel de eerste dagen niet goed genoeg gedronken had dus moesten we iedere drie uur bijvoeden en moest ik kolven om de borstvoeding goed op gang te brengen. En dan daarnaast nog het ‘gewone’ wennen aan het ouderschap en aan elkaar. De eerste dagen was het meer overleven dan het genieten op een roze wolk.

Achteraf vond ik de eerste dagen en weken het pittigste. Het was gewoon best wennen zoals hierboven beschreven. Na twee weken begon Merel veel te spugen en onrustig te zijn. Dat maakte mij best onzeker en behoorlijk aan het zoeken naar een goede manier om haar te voeden. We kwamen niet in een goed voedingsritme en zowel Merel als ik raakte erdoor gefrustreerd. Omdat ik wilde voorkomen er uiteindelijk aan onderdoor te gaan heb ik besloten om te stoppen met de borstvoeding. Toen ik dat besloten had, bleek het kolven wel erg goed te gaan en ben ik fulltime gaan kolven toen Merel twee maanden oud was.

“Ik probeer rust en regelmaat te creëren voor haar, maar pas niet ons hele leven op haar schema aan.”

Na twee maanden ging vrijwel alles ineens goed, het voeden door middel van fulltime kolven ging goed, ons meisje begon door te slapen en eindelijk kon dan het genieten beginnen. Merel is een tevreden en makkelijk meisje en draait volop mee in ons leven. Ik probeer rust en regelmaat te creëren voor haar, maar pas niet ons hele leven op haar schema aan. Eigenlijk vind ik het bijzonder hoe snel je je aanpast aan zo’n nieuw leven. Ook met ons werk en een sociaal leven erbij. Toen Merel vier maanden oud was, ben ik begonnen met groentehapjes en heb ik voorzichtig geprobeerd haar toch weer aan te leggen voor de borstvoeding. Waar het door kwam weet ik niet, maar sindsdien ging het wel goed. Inmiddels geef ik Merel al 13 maanden borstvoeding (nu alleen nog ’s morgens), terwijl ik met zeven weken besloten had te stoppen. Het is me gelukt om iedere dag dat het goed ging als winst te zien en ik heb ook geen idee in mijn hoofd hoe lang ik ermee door wil gaan. Zolang het voor ons beiden goed voelt, is het goed.

Hoe hebben we het geregeld met opvang? Ik werk drie dagen als docent op een hogeschool. Ik ben twee dagen thuis en papa is een dag thuis en Merel gaat de overige twee dagen naar de kinderopvang.

Mijn ultieme geluksmoment als mama…
Voordat we gaan slapen kijken we nog even hoe ons meisje ligt te slapen. Maar daarnaast begint ze nu ook uit zichzelf te knuffelen en kusjes te geven, dat is ook zo schattig. De laatste dagen begint ze druk te kletsen en is het ‘papa, papa’ als ze naar papa wijst. Kortom: er zijn zoveel geluksmomenten.

Mijn tip voor andere (aanstaande) mama’s…
Het lijkt misschien een roze wolk en volop genieten bij anderen maar het begin is gewoon flink wennen en aanpoten. Je bent dus echt niet de enige en af en toe flink balen of brullen hoort daar gewoon bij…

Inmiddels zijn we in verwachting van ons tweede kindje, dat komt in juli als alles goed blijft gaan. Ik ben heel benieuwd hoe ons meisje als grote zus zal zijn en kijk ernaar uit om weer zo’n klein frummeltje in mijn armen te hebben. Het lijkt me ook best spannend om dan voor twee kindjes te moeten zorgen maar ik denk dat dat met de ervaring die we inmiddels hebben opgebouwd, wel goed moet komen.

 

Liefs, Eline

Eerste jaar als mama

Eerste jaar als mama

 

Volg ons via Bloglovin’InstagramFacebook of Youtube.

Mijn eerste jaar als mama #9 Marielle

Eerste jaar als mama

In deze serie deel ik elke week een verhaal over het eerste jaar van een inspirerende mama. Er zijn zoveel mede mama’s met mooie, bijzondere, inspirerende maar ook soms verdrietige verhalen. Verhalen die gehoord mogen worden en die anderen wellicht herkenning geven want je bent nooit alleen. Ik besloot om andere mama’s ook een platform te bieden aan de hand van een wekelijkse serie gastblogs op Balanceyourhealth.nl. Vandaag het verhaal van Marielle, John, zoontje Sem en stiefzoontje Tim (10). Veel leesplezier!


Ik ben Marielle, 33 jaar oud. Geregistreerd partner met John en samen hebben wij een zoontje van nu 11 maanden, Sem. Tim, mijn stiefzoontje van 10 jaar, woont ook fulltime bij ons.

“Het was heel stressvol en eigenlijk voelde het alsof ons kindje nog helemaal niet kon komen omdat alles zo op zijn kop stond.”

Mijn zwangerschap verliep heel goed. Ik heb haast geen klachten gehad en heb nog veel kunnen sporten. Het meest trots ben ik op mijn halve marathon die ik liep met 16 weken zwangerschap en met 26 weken liep ik nog een 10 km. Daarna ben ik wel gestopt want toen werd het te zwaar voor mijn lijf. Maar dit geeft denk ik wel aan hoe soepel mijn zwangerschap verliep. Ik vond het een heerlijke ervaring! Aan het einde van de zwangerschap heb ik wel vaak een hoge bloeddruk gehad. Dit hing mede samen met wat stress aan het thuisfront. Mijn stiefzoontje is vier weken voor mijn bevalling onverwachts bij ons komen wonen, dus mijn verlof ging abrupt in en die weken hebben we dus voornamelijk besteed aan een nieuwe school, het regelen van een voetbalclub en een mentale steun bieden aan een jongetje van (toen) 9 jaar waarbij zijn wereld op zijn kop stond. Die van ons ook natuurlijk maar in die laatste weken heb ik voor mijn gevoel niet echt meer de ruimte gehad om te ‘genieten’ van het zwanger zijn en om van mijn verlof te genieten. Het was heel stressvol en eigenlijk voelde het alsof ons kindje nog helemaal niet kon komen omdat alles zo op zijn kop stond. Ik ben dus erg blij dat mijn hele zwangerschap zo goed verlopen is zodat ik nu ook aan die periode terug kan denken in plaats van de laatste weken.

“Ik hoor mezelf nog in de auto tegen John zeggen: “Ik hoop zo dat als ik aankom dat ze zeggen dat ik al 9 cm ontsluiting heb”. Waarop John zei: “Dat is niet heel realistisch hoor, dit is toch nog het begin, dat duurt wel even”.”

De bevalling ging heel goed. Door alles wat er thuis speelde was ik mentaal eigenlijk al uitgeput voordat ik moest bevallen. Ik ben daar geloof ik wel voor beloond, want Sem is in vijf uurtjes geboren! Om 22.30 uur braken mijn vliezen. Al snel voelde ik hevige weeën maar het leek me nog te vroeg om te bellen. Uiteindelijk toch gebeld en 00.30 uur kwamen we in het ziekenhuis aan. Ik was lichtelijk in paniek want het was zo heftig dat ik niet begreep hoe ik dit nog uren (of dagen) vol zou kunnen houden. Ik hoor mezelf nog in de auto tegen John zeggen: “Ik hoop zo dat als ik aankom dat ze zeggen dat ik al 9 cm ontsluiting heb”. Waarop John zei: “Dat is niet heel realistisch hoor, dit is toch nog het begin, dat duurt wel even”. Maar goed ik kreeg gelijk, yes! Ze controleerden mijn ontsluiting en jawel, 9 cm! Uiteindelijk is Sem om 03.32 geboren, wel met een knip maar verder ging alles zo goed!

Het eerste wat ik zei was: “Daar is hij! Hij is er gewoon!” Als ik dit schrijf springen de tranen alweer in mijn ogen, wat een moment. John riep: “Oh hij is echt heel knap” waarop ik zei: “Nou het is eigenlijk wel echt een spook”. Duidelijk was het bij mij geen liefde op het eerste gezicht. Hij had een punthoofd en ik vond hem echt niet mooi. Hoe dat kan? Geen idee, maar dat ging heel snel over hoor! Al heel snel was ik tot over mijn oren verliefd op zijn knappe koppie, en nog steeds! Laten we het maar op de hormonen gooien.

Heb je moeten wennen aan het moeder zijn of leek het meteen alsof het nooit anders was geweest? Lastige vraag. Aan de ene kant ging alles vanzelf. Ik was totaal niet bang om alleen met hem te zijn zonder de kraamhulp en ik was totaal niet onzeker. Aan de andere kant vond ik die enorme veratwoordelijkheid echt wel heel moeilijk. Sem huilde veel, het maakte me onzeker en angstig. Ook was ik natuurlijk binnen vier weken moeder van twee kinderen geworden, een baby en een kindje van negen jaar dus het moederschap was aan alle kanten wennen.

De eerste weken vond ik het pittigste. Hij huilde veel en is uiteindelijk ook een weekje opgenomen geweest in het ziekenhuis. Daarna ging het een stuk beter. Hij is, zoals ze in het ziekenhuis zeiden, even gereset. Blijkbaar had mijn lieve kleine mannetje veel van de spanningen thuis mee gekregen en in combinatie met een mogelijke koemelkallergie was hij ontroostbaar. Het arme schaap.

Wat ons goed af gaat is het plannen denk ik. Met een baby erbij staat alles op zijn kop en moet alles anders geregeld worden. Ik heb het gevoel dat dat wel lekker gaat.

Hoe we het met oppas en werk geregeld hebben? Ik ben Global Immigration Program Coordinator voor een internationaal verhuisbedrijf. Onze tak van het bedrijf regelt alle werk/verblijfsvergunningen voor expats die naar de andere kant van de wereld verhuizen. Mijn man is vrachtwagenchauffeur dus hij werkt ongeveer 75 uur in de week (in vijf dagen, weekenden gelukkig thuis!). Wij hebben ervoor gekozen dat ik drie dagen werk en deze drie dagen gaat Sem naar het kinderdagverblijf en Tim naar school en daarna naar de BSO.

“Geniet en laat je niet uit het veld slaan.”

Mijn ultieme geluksmoment als mama…
Wat een mooie vraag en gek dat ik daar niet echt een antwoord op heb. Ik beleef zoveel geluksmomentjes! Zijn geboorte, hoe hij lacht. Hoe hij wakker wordt, samen zwemmen en waar ik ook super gelukkig van word is lekker met hem pronken. Achter die wagen lopen is toch wel een ultiem geluksmomentje als mama hoor!

Mijn tip aan andere mama’s (to be)…
Geniet en laat je niet uit het veld slaan. Volgens mij hebben alle nieuwe mama’s het eerste jaar meer het gevoel van ‘ik doe maar wat’ dan dat ze echt weten wat ze doen. Tenslotte overkomt het je en volg je je gevoel en dan kun je niets fout doen. Je doet het altijd goed! Mijn eigen moeder zegt altijd: Je kan het nooit fout doen!

Liefs Marielle

Eerste jaar als mama

Volg ons via Bloglovin’InstagramFacebook of Youtube.

Mijn eerste jaar als mama #8 Larissa

Eerste jaar als mama

In deze serie deel ik elke week een verhaal over het eerste jaar van een inspirerende mama. Er zijn zoveel mede mama’s met mooie, bijzondere, inspirerende maar ook soms verdrietige verhalen. Verhalen die gehoord mogen worden en die anderen wellicht herkenning geven want je bent nooit alleen. Ik besloot om andere mama’s ook een platform te bieden aan de hand van een wekelijkse serie gastblogs op Balanceyourhealth.nl. Vandaag het verhaal van Larissa, Maikel en dochter Noëlle. Veel leesplezier!

View Full Post